Vandaag stond ik met mijn boeken en foto's op de kerstmarkt in Zutphen. De eerste keer in mijn leven achter een ' echte ' kraam. Ver buiten mijn comfortzone, maar ik wilde het zó graag een keer doen. Pas als je het ervaren hebt weet je wat het is. 

Dus trad ik, letterlijk en figuurlijk, met mijn tekstbureau ' De taalgeest' naar buiten. In een vierdubbele laag kleren, want wat was het koud! Ook wat dat betreft even een drempel over, doe mij maar zon of een warme kachel. Al maakt een kerstkoor en glühwein veel goed. 

Mijn doel was het laten zien van wat ik doe, in contact komen met mensen die iets kunnen toevoegen of voor wie ik iets kan betekenen, op welke manier dan ook. Laten zien wat ik gemaakt heb, wat ik nog wil gaan maken én ideeën opdoen. 

Dat is ruimschoots gelukt. Ik kom absoluut als een rijker mens thuis vandaag. Mijn canvasdoeken met foto's van Zutphen trokken flink aandacht en ook beide boeken deden het goed. Hoe vaak ik vandaag mensen grinnikend heb horen zeggen " Jaaaaaaa lekker dan, nu zie ik overal roze olifanten " is niet meer op twee handen te tellen.

Eén gesprek sprong er voor mij uit. 

Er kwam een man bij mijn kraam. Hij stelde wat vragen over het ontstaan van mijn boek en bladerde het door. Ik vertelde dat ik het boek veel had voorgelezen op scholen en in de bibliotheek en er volgde een leuk gesprek over voorlezen in het algemeen. Op een gegeven moment begon hij te vertellen dat hij werkt in de gevangenis en dat hij daar bezig is vaders te motiveren hun kind voor te lezen. Hij oefent met ze, laat ze voorlezen en maakt daarvan een filmpje voor de kinderen. Op deze manier zijn vader en kind toch betrokken bij elkaar, al zien ze elkaar weinig. Daarbij stimuleert voorlezen  het ( zelf ) lezen en vergroot het de woordenschat.

Wat een prachtig initiatief! 

Hij kocht een van mijn boeken. Lekker ' feel good,' niet te moeilijk voor te lezen en: " Deze mannen mogen zelf ook wel eens wat vaker aan roze olifanten denken."

En zo verdwijnt één van mijn roze olifanten achter de tralies. Hopelijk tovert het hier en daar een glimlach op een gezichtje van een kind dat door zijn vader wordt voorgelezen via webcam of op video. Wat zou ik graag even willen meekijken...

En zo is zowel de wereld van mijn roze olifanten als mijn eigen wereld een stukje groter geworden vandaag, al zit er één achter de tralies. Het kan raar gaan 😁

 

Buiten je comfortzone gebeuren soms de mooiste dingen.